पढाइ

कविता

पढाइ भनेपछि हुरुक्क छ संसार
यै हाे राम्रो कुरा भनेर पत्याउँछ
भन्छ पढाइ बाेझ हाेइन, बाेध हाे
हाे, मन लगाएर पढे पढाइ बाेझ हाेइन
पढे ,पढेर गुने ,पढेको विषय बुझे
सत्यतथ्य जाने
पढाइ जीवन जिउने सिप हाे

पढेको विषय छलफलमा ल्याए
विषय प्रसङ्गमा रुचि राखे
पढाइ सुन्दर जीवनलई जीवनजस्तै देखाउने
भविष्यकाे उज्यालो ज्याेति हाे
न कि कुनै प्रकनरकाे बाेझ !

व्यक्ति ,समाज, देश र संसार भन्छ पढौं
सबैले पढौं धेरै पढौं
पढेभन्दा बढी विमर्श गरौँ
विमर्श भन्दा बढी मनन गरौँ
मननभन्दा बढी मौलिक भाषामा लेखौं

व्यवहार हाम्रो पढेजस्ताे हाेस्
जीवन , जीवनजस्तो मिजासिलाे बन्छ
हाे नि आफूले पढ्न नपाएका बाआमा
छाेराछाेरीलाई जसरी पनि पढाउने अठोट गर्छन्
सिबङ्गाे कमाइ पढाइमा लगाउँछन्
पेटमा पटुका कसेर स्कुलकाे शुल्क तिर्छन्

सङ्घर्ष ,सङ्घर्ष गर्न्छन् चुनौती खेप्छन् तर
तर सन्तानलाई नपढ ! भन्दै भन्दैनन्
हरेक अभिभावककाे भित्री चाह
सन्तानकाे सुख,पढाइकाे यात्रा
पसिनाले दिने स्वाद

उज्यालो भविष्यले भेटाउने देउराली
शीतल हावा सुखी जीवन
न्यानो घाम खुसी व्यवहार
फल्ने रुख हुर्काउने अभ्यास
निरन्तर पढाइ अविच्छिन्न यात्रा
जीवन सौर्न्दर्यकाे खाेजी
अभिभावक ,शिक्षक, विद्यार्थीकाे साधना
राष्ट्रकाे लगानी मुस्कानकाे प्रतीक्षा !

-डा.छायाँ दत्त न्यौपाने ‘बगर’