मानिस
(कविता)
मानिस भएर जन्मियो ऊ,
तर कहिलेकाहीँ मानवता बिर्सिन्छ।
पाखण्डी अनुहारभित्र,
सत्यको उज्यालो लुकाउँछ।
आडम्बरको महल बनाउँदै,
घमण्डको शिखर चढ्छ।
धैर्य गुमाएको मनले,
आफ्नै विवेकसँग लड्छ।
अविवेकी सोचको भीडमा,
सही बाटो हराउँछ।
लोभको आगोले अन्ततः,
आफ्नै आत्मा जलाउँछ।
व्यभिचार र स्वार्थको छायाँमा,
सम्बन्धहरू टुट्दै जान्छन्।
तर प्रेम, दया र सत्यले,
मानिसलाई फेरि मानिस बनाउँछन्।
मानिस हुनु ठूलो कुरा होइन,
मानवता बचाउनु महान् हो।